Historia homeopatii

Ojcem homeopatii jest niemiecki lekarz dr Samuel Hahnemann (1755-1843), który pracował nad swoją metodą od 1790 roku aż do śmierci. Był to człowiek wszechstronnie uzdolniony.Był lekarzem, aptekarzem i autroem licznych naukowych prac z zakresu medycyny i chemii. Władał płynnie siedmioma językami obcymi i tłumaczył dzieła innych autorów.

Wszystko zaczęło się od ciekawości naukowego umysłu. Hahnemann próbował wyjaśnić mechanizm działania kory chinowca, z której wytwarza się chininę- skuteczny lek na malarię. W ramach eksperymentu zażył korę chinowca i wkrótce doznał pierwszych objawów malarii- kołotanie serca, senność, naprzemienne ataki gorączki i dreszczy oraz obfite poty. Zespół symptomów występował w regularnych odstępach i utrzymywał się za każdym razem 2-3 godziny.

Hahnemann wywołał u siebie wszystkie objawy malarii, pozostając zdrowym. Ze swoich obserwacji i doświadczeń wysnuł wnioski, że w korze chinowca jest coś, co może wywołać zespół objawów naśladujących malarię, i że to samo tajemnicze “coś” może uleczyć prawdziwą malarię. W ten sposób Hahnemann odkrył lek homeopatyczny, zwany dziś Chiną oraz zapomniane prawo podobieństw.

Hahnemann przetestował na sobie, przyjaciołach i kolegach około 100 substancji używanych w tamtych czasach do sporządzania leków, za każdym razem obserwując i opisując następstwa eksperymentów. Taką procedurę, wypróbowywania substancji przez wywołanie objawów choroby u osób zdrowych określa się jako “sprawdzanie”.

Do około 100 leków “sprawdzonych ” przez Hahnemanna jego następcy dodali- po przeprowadzeniu badań naukowych – jeszcze 2000. W praktyce jednak używa się tylko kilkaset. Informacje na temat objawów wywoływanych przez substancje zostały zebrane i zestawione w książkach zwanych Materia medica (nauka o lekach).

Opracowano na podstawie:

• “Homeopatia” Alan V Schmukler